DAVENTRIAAN 2004, AFLEVERING 2

INHOUDSOPGAVE

1. Van de voorzitter
2. Overpeinzingen
3. Wedstrijdkrant
4. De Olympische Spelen
5. Dagje uit "Senioren 95"
6. C-junioren naar Stedenfinale
7. RAC Pinksterloop
8. Ingezonden artikelen
9. JEUGDRUBRIEK
10. The loneliness of the distance runner

1. VAN DE VOORZITTER

Op het moment dat ik deze inleiding voor het clubblad aan het uitwerken ben, kijk ik naar buiten en constateer dat de regen met stromen naar beneden komt. Heel jammer, want het is vrijdag 18 juni en vanavond vindt op onze atletiekbaan de avondinstuifwedstrijd plaats en als de omstandigheden zo blijven, zal dat voor atleten een aanleiding zijn om niet Deventer te komen. Voor de organisatie is dat zeker een deceptie, want een groot aantal vrijwilligers is al weken om deze wedstrijd voor te bereiden. Ook voor morgen is de weersvoorspelling niet veel beter, sterker nog, het schijnt nog kouder te worden. Ook weer jammer, want morgen vindt in Enschede de gebiedsfinale plaats en alle C- en D-juniorenploegen van AV Daventria 1906 hebben zich daarvoor geplaatst. En het is natuurlijk heel wat prettiger sporten in aangename omstandigheden dan in koud en nat weer. Toch wens ik alle atleten die vanavond en morgen aan de start verschijnen veel succes.

De goede waarnemer zal geconstateerd hebben dat de hekken om het nieuwe clubgebouw weliswaar zijn verdwenen, maar dat het met de oplevering c.q. opening nog niet echt opschiet. Het clubblad biedt een mooie gelegenheid uit te leggen wat precies de stand van zaken is. Op dit moment ondervinden we een aantal problemen met de aanleg en aansluiting van de riolering. De gemeente Deventer heeft te kennen gegeven dat onze riolering niet op de bestaande afvoer mag en kan worden aangesloten door de technische staat van de riolering. Die kan de extra afvoer niet verwerken. De gemeente start de komende weken met de herstructurering van de parkeerplaats en weg naar de atletiekbaan toe, welke er overigens heel mooi komen uit te zien. Tegelijkertijd zal een nieuwe riolering met put worden aangelegd voor onze vereniging, maar die aanleg laat nog even op zich wachten. Tijdelijke aansluiting van de riolering op de oude situatie brengt voor de vereniging een onvoorziene uitgave van 3700 euro met zich mee. Dit geld kunnen we beslist beter gebruiken, vandaar dat het bestuur besloten heeft met de aansluiting te wachten.
Hoewel er een prachtig clubhuis staat, moet er nog veel gebeuren: het binnenwerk en de kozijnen moeten van een verflaag worden voorzien, de bestrating moet worden aangelegd, de zitbanken en kledinghaken moeten in de kleedkamers worden gemonteerd en zo zijn er nog diverse activiteiten die uitgevoerd moeten worden. Dat is onze eigen verantwoordelijkheid en daarvoor hebben we absoluut de hulp van onze leden en van ouders van jeugdleden nodig. Daarom doe ik vanaf deze plek een dringend beroep op die mensen die bereid zijn om de handen uit de mouwen te steken voor de vereniging en zich aan te melden bij onze secretaris Peter Bakker (zijn gegevens zijn te vinden elders in dit clubblad). Ik hoop dat deze oproep tot veel respons zal leiden, want we willen het clubhuis na de zomervakantie toch echt graag gaan gebruiken.

In dat kader is het ook belangrijk om de kantinecommissie maar eens te vermelden. De leden van deze commissie zijn druk bezig met de inrichting en organisatie van het clubhuis. Daartoe hebben drie mensen al deelgenomen aan cursussen die nodig zijn om de kantine uberhaupt te mogen openen. Ik heb begrepen dat deze mensen inmiddels ook al examen hebben gedaan en dit met succes hebben afgesloten. Prachtig natuurlijk, en ik ben blij dat we steeds weer een beroep kunnen doen op deze mensen, want ik weet ook hoe druk zijn er mee zijn.

Hulp heeft de vereniging ook nodig als het gaat om een aantal andere zaken. In de eerste plaats kan het bestuur uitbreiding gebruiken. Joop Vierveijzer heeft aangegeven na de komende algemene ledenvergadering zijn bestuursfunctie neer te leggen (jammer). In onze vereniging gebeurt heel veel en het is nagenoeg onmogelijk voor de bestuursleden om zich overal mee te bemoeien. Verder kan het jurykorps aanvulling gebruiken, want dat is beslist noodzakelijk om de kwaliteit van wedstrijden die wij organiseren te waarborgen. Ook de wedstrijdorganisatiecommissie kan aanvulling dringen gebruiken en daarnaast is het bestuur naarstig op zoek naar een trainers- of technisch coördinator die als linking pin tussen de trainers en het bestuur functioneert. Dus nogmaals, voelt u zich aangesproken en heeft u zin en tijd om de vereniging op het kadergebied te ondersteunen dan verzoek ik u contact met mij op te nemen.

Veel activiteiten en mensen heb ik niet genoemd, want het kan niet zo zijn dat het clubblad grotendeels wordt gevuld met het voorwoord van de voorzitter. Ik vertrouw erop, dat niemand zich hierdoor gepasseerd voelt. Een iemand wil ik toch wel noemen en dat is Jan Blom. Jan is jeugdtrainer en Jan heeft begin juni een ingrijpende heupoperatie ondergaan. Namens het bestuur wens ik Jan een goed en spoedig herstel, in de eerste plaats zodat hij dan zelf weer goed en gezond kan functioneren en in de tweede plaats omdat wij hem als vereniging hard nodig hebben. Wellicht zien wij elkaar binnenkort op of om de baan. Voor nu wens ik u allemaal een hele prettige zomervakantie toe en lekkere en gezonde kilometers.

Ed van Beek

<<TERUG

2. OVERPEINZINGEN

<<TERUG

3. WEDSTRIJDKRANT

<<TERUG

4. DE OLYMPISCHE SPELEN

De meeste Nederlandse sporters zijn het zich waarschijnlijk niet bewust, maar als zij lid zijn van een sportvereniging maken zij ook deel uit van de internationale Olympische Beweging. Deze bestaat namelijk uit het IOC, de internationale sportfederaties, de organisatiecomité’s van Olympische (Winter) Spelen, de 199 nationale Olympische comité’s, de daarbij aangesloten nationale sportorganisaties, hun sportverenigingen en alle mensen die daarbinnen sportief of anderszins actief zijn. Met behulp van sport, cultuur en educatie wil de Olympische Beweging bijdragen aan een vreedzamere wereld.

Olympisme

De Olympische Beweging vindt haar grondslag in het moderne Olympisme. De franse baron Pierre De Coubertin (1863-1937)(foto) wordt beschouwd als de bedenker daarvan. Olympisme is een levensfilosofie, die de kwaliteiten van lichaam, wilskracht en geest verheft en met elkaar combineert. Door sport te vermengen met cultuur en educatie, stimuleert Olympisme een manier van leven die gebaseerd is op plezier in inspanning, de educatieve waarde van 'goed voorbeeld doet goed volgen' en respect voor universele ethische principes. Olympisme stelt sport in dienst van een evenwichtige ontwikkeling van mensen. Op die manier hoopt het bij te dragen aan een vreedzame wereld, waarin menselijke waardigheid voorop staat.

Meebouwen aan een vreedzame en betere wereld is het belangrijkste doel van de Olympische Beweging. Middels sport zonder enige vorm van discriminatie wil zij jongeren opvoeden in de Olympische geest. Wederzijds begrip staat daarbij centraal, in de zin van vriendschap, solidariteit en fair play.

Het Internationaal Olympisch Comité

Het Internationaal Olympisch Comité (IOC) is opgericht op 23 juni 1894 en staat aan het hoofd van de Olympische Beweging. De organisatie is gevestigd in Lausanne, Zwitserland. De voorzitter van het IOC is de Belg Jacques Rogge, die op 16 juli 2001 tot opvolger van Juan Anton Samaranch werd gekozen.
Het IOC stimuleert zowel topsport als sport voor iedereen, overeenkomstig het Olympic Charter. Een belangrijke taak is ervoor te zorgen dat er elke twee jaar Olympische Spelen of Olympische Winter Spelen worden georganiseerd. Het IOC bezit alle rechten van de organisatie, de marketing en televisiebeelden van de Olympische Spelen. Het grootste deel van de inkomsten van het IOC komt van de Olympische televisierechten en van het TOP-sponsorprogramma.

Olympic Charter

De fundamentele principes en de reglementen van de Olympische Beweging en het IOC zijn vastgelegd in het Olympisch Handvest (Olympic Charter). De inhoud van het handvest is te vinden op de site van het IOC: www.olympic.org.Het IOC telt circa 125 leden van over de hele wereld. Dit zijn individuele personen, die in hun eigen land opereren als vertegenwoordigers van het IOC. Het is dus niet zo dat zij binnen het IOC hun eigen land vertegenwoordigen. Leden worden voor acht jaar gekozen en kunnen vervolgens steeds worden herkozen voor nieuwe periodes van acht jaar. Aan het eind van het jaar waarin zij 70 worden, moeten de leden zich terugtrekken. IOC-leden die voor 1999 zijn verkozen kunnen doorgaan tot in het jaar dat zij de leeftijd van 80 jaar bereiken. De IOC-leden komen een keer per jaar bijeen tijdens een meerdaagse IOC-sessie. Elk lid heeft stemrecht en kan onderwerpen inbrengen.

Er zijn vier Nederlanders lid van het IOC. Anton Geesink en Zijne Koninklijke Hoogheid de Prins van Oranje zijn dat op persoonlijke titel. Hein Verbruggen en Els van Breda-Vriesman zijn IOC-lid ex officio. Dit houdt in dat zij hun lidmaatschap danken aan het feit dat zij voorzitter van een internationale sportfederatie (respectievelijk wielrennen en hockey) zijn. Zodra zij als voorzitter aftreden, vervalt ook hun lidmaatschap van het IOC. Olympische symbolen en tradities

Hét Olympisch symbool wordt gevormd door de vijf verstrengelde ringen. Zij geven de verbondenheid van de vijf werelddelen aan en de ontmoeting van sporters vanuit de hele wereld tijdens Olympische Spelen. De bovenste drie ringen zijn blauw, zwart en rood; de onderste twee geel en groen. De kleuren corresponderen niet met een specifiek werelddeel (zwart voor Afrika, geel voor Azië enz.), zoals veel mensen denken. Zij zijn gekozen met de gedachte dat in elk geval een van deze kleuren is terug te vinden in de vlaggen van alle landen. De vlag

De Olympische vlag, met de vijf verstrengelde Olympische ringen op een witte ondergrond, werd in 1913 ontworpen door de stichter van de moderne Olympische Spelen, Pierre baron de Coubertin (1863-1937). Bij de Spelen werd de vlag voor het eerst gebruikt in 1920 in Antwerpen.

Het vuur

Het Olympisch vuur symboliseert de eeuwige strijd van de mens om tot eenheid en verbondenheid te komen. Het werd voor het eerst ontstoken bij de Olympische Spelen van 1928 in Amsterdam en brandde in de grote schaal op de marathon-toren van het Olympisch stadion. Sinds 1936 wordt het Olympisch vuur met behulp van zonnestralen ontstoken in Olympia en vandaar in een estafetteloop naar de plaats van de Olympische Spelen gebracht. Het idee ervoor was afkomstig van de Duitse sportbestuurder Carl Diem.

De estafetteloop kunnen we beschouwen als een symbolische variant van het werk van boodschappers in de Griekse oudheid. Zij togen enkele maanden voor de Spelen naar alle hoeken van het Griekse rijk om de zogenaamde godsvrede af te kondigen. Eventuele oorlogen moesten worden gestaakt, opdat atleten zonder belemmeringen naar Olympia konden reizen.

Het motto

Het Olympisch motto is 'Citius, Altius, Fortius' (sneller, hoger, sterker). Het is de boodschap van het Internationaal Olympisch Comité (IOC) aan iedereen die deel uitmaakt van de Olympische Beweging om in de ware Olympisch geest te streven naar steeds betere prestaties. Het motto is afkomstig van de Franse geestelijke Henri Didon (1840-1900) die een grote invloed had op Pierre de Coubertin. Het IOC introduceerde het motto bij de Spelen van 1920 in Antwerpen.

De filosofie

De Olympische filosofie is gevat in het volgende citaat dat bij elke openingsceremonie van Olympische (Winter) Spelen wordt weergegeven:
'Het belangrijkste bij de Olympische Spelen is niet het winnen maar het deelnemen, zoals het in het leven niet begonnen is om te veroveren, maar om het leveren van goede strijd'.
Deze woorden werden - althans gedeeltelijk - voor het eerst gebezigd door bisschop Ethelbert Talbot van Pennsylvania tijdens een Olympische eredienst in de Londense kathedraal van St. Paul op 19 juli 1908. Omdat zij in compacte vorm het gedachtegoed van De Coubertin weerspiegelen, worden zij meestal aan hem toegeschreven.
Uit de zin 'Het belangrijkste bij de Olympische Spelen is niet het winnen maar het deelnemen' mag niet worden afgeleid dat eigenlijk iedereen aan de Spelen zou moeten kunnen deelnemen. De Coubertin heeft ermee willen zeggen dat het bereiken van het Olympisch niveau voor een sportman/vrouw al een prestatie op zichzelf is. Pas dan kan hij of zij bij de Spelen goede strijd leveren.

Mascottes Phevos en Athena zijn de officiële mascottes van Athene 2004. Broer en zus zijn genoemd naar een beroemde broer en zus uit de Griekse mythologie. Phevos was de god van licht en muziek, beter bekend onder de naam Apollo. Athena was de godin van de wijsheid, aan wie de stad Athene haar naam ontleent. Gekwalificeerde Nederlandse atletiekdeelnemers in Athene Rens Blom - polsstokhoog; Luc Krotwaar - marathon; Lornah Kiplagat - 5000 m; Gert-Jan Liefers - 1500 m; Kamiel Maase - 10.000 m; Eugene Martineau - 10-kamp; Karin Ruckstuhl - 7-kamp; Rutger Smith - kogel; Bram Som - 800 m; Lieja Tunks - kogel; Simon Vroemen - 3000 m steeple chase; Chiel Warners - 10-kamp. (Bron: NOC/NSF)

<<TERUG

Woensdagochtend 19 mei 2004, de klok wijst 8.45 uur. Een illuster gezelschap van oud-Daventrianen verzamelt zich op het grote parkeerterrein nabij het sportcomplex Keizerslanden in afwachting van de bus die hen op deze reeds door zon overgoten dag zal vervoeren onder de bezielende leiding van de inmiddels vaste chauffeur van de seniorengroep Daventria 95 namens busonderneming Ensink Cars uit Olst Henk Grevink.

Om 9.10 uur wordt er vertrokken, helaas zonder een aantal leden o.a. Henk Dijkgraaf, Jo Stok en Jan de Vries die om persoonlijke redenen moesten afschrijven. De reis gaat richting Raalte/Ommen met als eindbestemming de Rijks Werkinrich-ting Veenhuizen, nu Penitentiaire Inrichting Veenhuizen. Voor een enkeling onder ons misschien een wat vreemd idee.

Om 10.45 uur arriveren we voor een van de gevangenisgebouwen. Een gevoel van spanning is er in de bus duidelijk waarneembaar als we voor de poort van de bajes stoppen (wat zal er gebeuren) misschien zijn er onder ons die toch niet zo’n schoon blazoen hebben als ze ons wel willen doen geloven en toch wellicht in het verleden iets op hun kerfstok hebben.
Dit is echter snel voorbij als we door onze gastheer, op deze dag Dhr. J. (Jan) de Maar, op een zeer vrolijke manier worden ontvangen en verzocht worden ons naar het restaurant van het gevangenismuseum te begeven om daar onder het genot van koffie met gebak naar zijn uitleg over het programma van die dag te luisteren.

Er wordt begonnen met een rondrit door het dorp Veenhuizen met o.a. een bezoek aan een tweetal kerken van de Penitentiaire Inrichting (hervormde en katholieke) en waarbij onze gastheer een zeer uitgebreide uiteenzetting gaf met diverse leuke details over het religieuze leven binnen de Rijks Werk Inrichting van weleer.

Hierna volgt het tweede gedeelte van de rondrit langs de diverse gebouwen van de Inrichting.
Besloten wordt met koffie of thee met cake in de Theetuin “Zunneschien” om daarna onder dankzegging afscheid te nemen van onze gastheer Jan de Maar.

Dan wordt de terugreis naar Deventer aangevangen en via een tussenstop nabij Raalte in café-restaurant “De Postkoets” voor een neut, aangeboden door de penningmeester, bereikte het gezelschap gelukkig nog geheel compleet het nieuwe clubhuis van de atletiekvereniging Daventria.

We zien alweer uit naar de volgende trip. Waarheen?

Nog niet bekend maar er wordt over nagedacht. Hierover op woensdag 16 juni 2004 meer.

A. Albers, W. Van Leeuwen en J. Ph. De Vries

<<TERUG

6. C-JUNIOREN NAAR STEDENFINALE

Op 19 juni 2004 was het zo ver. Ook dit jaar namen de C-junioren met twee ploegen deel aan de districtsfinale voor competitieploegen in Enschede. Dit jaar was alleen de winnaar van elke districtsfinale direct verzekerd van een plaats in de landelijke finale. Gelet op de landelijke stand na de eerste twee poulewedstrijden in Deventer en Ede, werd al snel duidelijk dat het een zeer lastige doch niet een onmogelijk karwei zou zijn en dan met name voor de jongensploeg.

Met frisse moed werd er door de meiden gestreden voor wat ze waard waren. Het begon natuurlijk met de 4 x 80 meter estafette. Dit onderdeel bleek in de eerste twee competitiewedstrijden, door problemen met de verschillende wissels, een groot struikelblok te zijn. Tijdens beide wedstrijden moest de estafette overgelopen worden wat toch een boel punten scheelde. Maar in Enschede ging het dan eindelijk eens in één keer goed en liepen de meiden een goede race en waren de wissels correct. Hierdoor was er ten opzichte van de competitiewedstrijden in Deventer en Ede al een dikke winst geboekt.

In tegenstelling tot de verwachtingen van de meiden zelf werd uiteindelijk een verdienstelijke vierde (en dus geen laatste) plaats gehaald! Op de 1000 meter werd een prachtige race gelopen door Kimba ten Kampe, dat haar net geen persoonlijk record opleverde. Die prestatie leverde Iris Olde Hanhof op het onderdeel hoogspringen wel. Iris sprong maar liefst 10 cm hoger dan haar vorige persoonlijke record. Ook Stephanie Wittenberg wist op het onderdeel discuswerpen haar beste prestatie te verbeteren. Aangezien dit over het algemeen niet haar onderdeel is, kreeg haar tweede plaats op dit onderdeel extra glans. In het belang van de ploeg was Stephanie bereid het discuswerpen voor haar rekening te nemen. Cynthia Bogaert werd op het onderdeel speer keurig derde en ook de prestaties van de overige meisjes waren niet onverdienstelijk. Helaas zat er net geen podiumplaats in maar vooraf was daar, mede gelet op de opmer-
kingen van de meiden, ook geen rekening mee gehouden.

Ook bij de jongens bleek dat een enkele training er voor kon zorgen dat er winst werd geboekt op de estafette. Bijna twee seconden werd er sneller gelopen dan bij de wedstrijd in Ede (ditmaal wel met elektronische tijdwaarneming). Al snel bleek uit de verschillende uitslagen, dat net als in de beide competitiewedstrijden, het een nek-aan-nekrace zou worden met de ploeg van Climax uit Ede. Vergeleken met de eerdergenoemde wedstrijden in Ede werd er zeker op enkele onderdelen progressie geboekt.

Daarbij kan ik de prestaties van Koen Hobelman niet onvermeld laten. Zowel op de 100 meter horden als op de 800 meter liep hij een persoonlijk record. Ook Haico van Elst wist zijn persoonlijke record op het hoogspringen te verbeteren. Daarmee wist hij dit onderdeel winnend af te sluiten. Daarnaast wist ook Vincent Rossen de speer verder te werpen dan hij ooit had gedaan. Goede prestaties op de andere werpnummers kwamen voor rekening van Kasper Keizer, die daarmee naast de winst op deze beide onderdelen, ook een behoorlijke hoeveelheid punten voor de ploeg wist binnen te slepen.
Respect was er voor Tom van Elst, die een lange tijd mee wist te lopen met Koen op de 800 meter. Maar wat een leuke onderlinge strijd leek te worden werd wreed verstoord doordat Tom, met nog geen 300 meter meer te gaan, geblesseerd uit moest stappen. Ondanks een goede sprint van zowel Maarten Loeffen als Douwe Esschendal op de 100 meter gelukte het de jongensploeg net niet om naaste concurrent Climax te verslaan en met een klein verschil moest de ploeg dan ook de betreffende vereniging voor laten gaan in de eindstand.
Uit de competitiereglementen is echter gebleken, dat naast de zes winnaars van de districtsfinale ook de zes ploegen met het meeste aantal punten doorgaan naar de landelijke finale. Op dit moment is onduidelijk of de C-junioren jongensploeg tot deze zes behoren. De uitslagen op de internetsite van de KNAU doen vermoeden dat de C-junioren jongensploeg zich als zesde zou hebben geplaatst en daarmee deel mag doen aan de landelijke finale. Zodra de KNAU de uitslagen heeft verwerkt zal ik hierop terug komen.
Hierbij wil ik een groot compliment geven aan de inzet van alle atleten. Ook was het prettig om te zien dat onze atleten door een aantal ouders werden ondersteund. Wat mij echter wel tegenviel was de afwezigheid van het gehele bestuur van de AV Daventria 1906. Wel was het weer goed om te zien dat Marcel Zoetebier zich bereid had gevonden om de jury in Enschede te ondersteunen.

Eddy van Voorst

(Redactie: Inmiddels is bekend geworden dat de ploeg van de jongens C-junioren de landelijke finale hebben bereikt!)

<<TERUG

7. RAC: PINKSTERLOOP

Wekenlang is er nauwelijks een druppel regen gevallen, en uitgerekend op zondagavond begint het. En niet zo zuinig ook, de hele nacht sopt het door. Het wordt steeds verleidelijker om lekker in bed te blijven liggen, en de pinksterloop de pinksterloop te laten.Gelukkig is er een stok achter de deur, er is afgesproken dat een tweetal andere loopgekken meerijden. En dus zijn we om half negen gewoon present op de parkeerplaats van het Mercure-motel.

We, dat zijn welgeteld twaalf lopers en loopsters die de weersverwachting getart hebben, en daarvoor worden beloond met een tijdelijke pauze in de regenval.Tot onze verbazing laten we de auto's achter op het parkeerterrein en vertrekken te voet richting Zutphen. Tot nog grotere verbazing gaan we nog voor de snelweg al rechtsaf, langs de Schipbeek richting IJssel. Er zit een behoorlijk aantal vissers langs het water, die gezien de kentekens van de bijbehorende auto's allemaal uit Duitsland afkomstig blijken te zijn. Voor de snoekbaars, weet Ton, die in Duitsland een aardige cent opbrengen. Volgens vis-profi Jan moet je voor snoekbaars echter niet in de Schipbeek zijn, maar in de kolken aan de overkant van de IJssel. Ons maakt het niet uit, we komen hier om te lopen. Via een weide waar een stel paarden wat dromerig aan een stik staan te grazen kunnen we onder de A1 door, en komen terecht op een stukje asfaltweg door het bosje langs de snelweg.

Bij galerie Lenten slaan we rechtsaf een onopvallend landweggetje in, dat door de uiterwaarden voert. We zijn nog geen tien minuten onderweg, en als het geraas van de A1 achter ons er niet was geweest, dan waan je je in een heel andere wereld. Maar gaandeweg wordt het geraas steeds zachter, en is geheel verdwenen als we het bos op de rivierduintjes met zijn kapitale villa's bereiken. Dat laatste, die villa's dus, betekent ook een fiks aantal bordjes "eigen weg" en "verboden toegang", en we worden weer teruggedwongen richting Epse. Er is keus uit twee mogelijkheden, wij nemen de rechter, een prachtig slingerend landelijk weggetje.

Zo, die is ouder dan twee jaar, zegt Gerrit met gevoel voor understatement. Hij duidt op een knoeperd van een eikenboom, met een stamomvang van zo’n zeven meter, die met zijn takkenkroon ruimschoots over de weg komt. En daar is de man die de eikel in de grond heeft gestopt, grapt Paul. Iets verderop staat een kromgebogen boerenman met in de hand een emmer wat onduidelijk aan een stuk prikkeldraad te frunniken.

We komen iets zuidelijk van de stoplichten op de weg naar Zutphen uit, en gaan rechtsaf. Na zo'n honderd meter laten we de provinciale weg gelukkig weer links liggen, en slaan een weggetje met de exotische naam "kratonweg" in, en nogmaals hebben we een prachtig uitzicht op de rivierduintjes en de dijk. Aan het eind slaan we linksaf, steken de provinciale weg over en vervolgen onze weg over de Epserenk naar voormalig landgoed 't Hassink. Op de driespong verruilen we het asfalt voor de zandweg, om die eenmaal in het bos weer te verruilen voor een bospad. Het is opmerkenswaard dat de grond er na een periode van droogte niet meer op lijkt ingesteld om vocht op te nemen, het is behoorlijk zompig. We volgen een kronkelpad door het bos, dat ons onder andere door een laantje voert dat vroeger een soort pergola moet zijn geweest, en een wat breder pad, waarvan de kinderkopjes doen vermoeden dat het vroeger de weg van Epse naar Harfsen is geweest.

Even later komen we in Epse aan, en steken de huidige weg naar Harfsen over. Wederom langs rustieke villa's in een bosrijke omgeving (red: Olthofweg) en met bomen die niet zozeer door hun omvang als wel door hun lengte opvallen. Een vergelijking met een woonhuis levert een schatting van zo'n dertig meter hoogte op.

Op de Dortherdijk gaan we linksaf, en vervolgens weer rechtsaf. De weg lijkt te eindigen bij een groepje boerderijen (red: Azink); Ruud heeft de route vooraf toch redelijk goed verkend, aangrenzend aan het gazon van het meest linkse huis blijkt een begroeid landweggetje te liggen, dat ons zigzaggend het niemandsland invoert. Het pad wordt steeds smaller, maar we gaan in ieder geval wel de goede kant op, in de verte voor ons zien we de PTT-zendmast die vlakbij het postiljon-motel staat. Net op het moment dat het weggetje zich lijkt te verliezen in de akker maken we een laatste haakse bocht en verbreedt het zich weer tot een karrenspoor. Het karrenspoor komt uit op een zandweg (red: Molbergsweg) en laat ons de keuze: rechtsaf naar de snelweg of linksaf terug naar Epse.

We gaan linksaf, langs een stel knotwilgen, waar je volgens Ruud regelmatig steenuiltjes kunt zien. Helaas, hoewel het met alle bewolking vrij donker weer is, laat zich er geen een zien.

De weg ligt ietwat verdiept in het land, en de knotwilgen maken plaats voor vlier en andere struiken, die steeds dichter worden. Omdat de weg ook nog eens niet helemaal recht loopt, heb je totaal geen zicht op waar je uitkomt, en zo bereiken we vrij plotseling het einde. We gaan rechtsaf en komen al spoedig op een weggetje met de voor de bosrecreanten bekende naam "waterdijk". De naam is een van de weinige overeenkomsten. ”Onze” waterdijk ligt eerder lager dan hoger dan het land, loopt min of meer recht, is bedekt met asfalt en wordt omzoomt door bos. De Epser variant is een heuse dijk, die zich tussen de weilanden doorslingert, en bestraat is met ouderwetse klinkertjes. Beide waterdijken komen wel uit op een drukke provinciale weg, gelukkig kunnen we die ook nu via een klein ommetje rechts laten liggen en hoeven we pas bij het viaduct onder de A1 over het fietspad verder naar ons uitgangspunt.

Onder het genot van een krentenstoete en een eigen-gebrouwen, hypotoon verantwoorde verfrissing keuvelen we nog een kwartiertje na, en om een uur of tien gaan we huiswaarts, tevreden dat we de weersvooruitzichten hebben getrotseerd, en daarvoor niet alleen zijn beloond met alleszins redelijk weer, maar ook met een prachtige afwisselende looproute.

<<TERUG
------------------------------------------------- INGEZONDEN ------------------------------------------------------

TWEEDE PAASDAG 2004

Het is een voorrecht, dat je jouw hobby hardlopen kunt uitoefenen bij Daventria afd. RAC. Zo hebben dat circa 25 dames en heren op die lenteachtige Paasochtend ervaren. Het verzamelpunt, om 8.30 uur, was bij het Wapen van Diepenveen. We kregen daar van Ruud te horen dat we naar Olst gingen. Bij de mooie dorpskerk was het vertrekpunt. Daar stonden Peter Kraak en zijn vrouw Nellie. Nellie was vele jaren een trouw loopster bij RAC-groepen, maar helaas moest ze vanwege een slepende blessure stoppen met hardlopen. De heren van de organisatie hadden weer een heel mooi parcours uitgezet. Wat zo interessant is aan een extra loop? Je loopt over wegen en paden, die voor de meeste deelnemer(s) nieuw zijn. Van alle 5 groepen die de RAC-afdeling rijk is waren dames en heren vertegenwoordigd. En voor de thuisblijvers, wees in het vervolg niet bang of je het wel kunt bijbenen, ook al loop je in 4 of 5 iedereen kan het opbrengen.
Die ochtend op Tweede Paasdag was er tijdens het lopen gelegenheid om met elkaar te praten. Zo leer je weer nieuwe mensen kennen en te genieten van het prachtige weidelandschap en schitterende bloeiende fruitbomen. Na 9 km genieten nam Peter ons mee naar hun woning waar we door Nellie werden onthaald op heerlijke krentenwegge met roomboter, koffie of thee en ook de paaseieren ontbraken niet.
Wanneer je daarnaast ook nog mag uitrusten in de schitterend aangelegde tuin, een oase van rust, zingende vogels, bloeiende bloembollen en voorjaarsbloeiers, dan heb ik hiermee bedoeld; het is een voorrecht om bij Daventria je hobby te kunnen uitoefenen. Na de eerder gelopen Paasloop bij Anneke en de helaas veel te vroeg overleden Kees Polderman in Twello, was ook deze loop er een met een gouden randje. Heren van de organisatie, Nellie en Peter, het was een loop en maaltijd die door iedereen is gewaardeerd.

Henk Spikkert

---------------------------------------------------------------------

Die 800 meter-atleet

Die eerste rondte hardloop hy nog snel met ligte voet
Hy loer hoe sy gespierde bene lustig uithaal…..
Veertien sekondes per 100 meter is die spoed
Wat nodig is om die nuwe rekord te behaal.

Vyf en vyftig sekondes vir vierhonderd meter
Hy het ’n sekonde voorgekom, besef hy bly
Maar om die voorstes te vang moet hy steeds beter
Maar eers moet hy net soos ’n neet by hul bly.

Sy vliende voete raak ook nou vinnig dom
Maar hy sien die voorstes se bene begin te knak
Seine van sy brien lol om by sy voete te kom
Toch voel hy na al die harde oefen nog nie swak.

Nog 150 meter . . . . dis tyd vir die eindpoging
Om die voorste moe atlete te begin vang
Sy bene luister na sy brien se uitnodiging
En kom skielik verwoed met baie spoed aan die gang.

So skielik is hy by die ander verby geblits
Dat hulle hom nooit, nooit nie-nooit nie sal kan inhaal
Maar het die gedagte benoud deur sy brien geflits
Was dit dalk te gou om met vaart die eindstreep te haal?

Dan uiteindelik uitasem breek hy deur die wenlint
’n nuwe rekord het hy nou en hy glimlag breed
En maak van hom nou op aarde die vrolikste kind
Van al die harde oefen en sweet was hy gereed.

Maar dadelik dank hy sy Skepper uitgelate
Vir die seenende krag en hope genade-talent
En alles wat hy het as genadige bate
Om te kom uithou tot die loodvoedste laaste ent.

Herman Toerien is van Bloemfontein, Zuid Afrika.
Hy was ’n koerantverslaggewer.
Hy skryf baie, sien ook sy stories, onder die titel: Waarheid.

Ingezonden door: J.Gelissen

--------------------------------------------------------------------

Kerstloop recreanten

We verzamelden ons om 8.30 uur op de parkeerplaats bij de Lindeboom in Schalkhaar, op 2e kerstdag 's morgens.
De opkomst was geweldig, ongeveer 29 mensen waren met hun volle Kerst-buiken uit bed gekropen. Met de bedoeling om het er weer af te lopen!!!!!!!!!!!  Twee personen, Peter ( de leider van groep 3) en Hennie ( loper uit gr.3 ) hadden een Kerst-muts op. Peter met muziek en Hennie met een zingende Pinquin. De sfeer was erg gezellig en we gingen met de auto, richting Bathem. Daar in de omgeving hebben wij een loop van ongeveer een uur gehad. Maar eerst met z'n allen op de foto. Er waren dit jaar ook veel nieuwe recreanten bij. Dat geeft weer een stimulans, aan de leuke loopjes v/d de recreantengroep!  Goed dat jullie er waren, welkom bij de club.
Het weer was guur en koud, maar droog. Onderweg veel gebabbel en geouwehoer, een teken van saamhorigheid. Want wij liepen met alle groepen samen. Wat ook de Kerstgedachte is ; met mekaar alles delen en doen. In deze Ik-tijd, wordt er te weinig voor en aan de medemens gedacht. Want hardlopen bij Daventria doe je met elkaar en voor mekaar.
Kwamen we de Kerstman en zijn rendier nog tegen? Helaas niet, de rode neuzen die wij zagen, waren van ons. Misschien een glaasje Gluhwein aan het eind v/d route, wie weet. Het was een leuke tocht en voordat wij het wisten was het om en stonden wij bij de auto's. Helaas had de Kerstman geen Gluhwein gebracht. Maar aan een lichtje in de duisternis had hij wel gedacht. Als je wilde, kon je kaarsen uitzoeken.
Daarna gingen we weer richting huis, om de rest v/d de dag, bij familie-leden door te brengen.
Bedankt voor de organisatie van deze dag en tot volgend jaar in goede gezond.
 
Met vriendelijke groetjes,
Hennie

<<TERUG

9. JEUGDRUBRIEK

Hallo!

Ik moet lachen, want deze week nog vroeg een collega me wat er nu zo leuk is aan ultrawedstrijden lopen en mijn antwoord was even kort als realistisch “Niets, hooguit de laatste 5 minuten”. Wat drijft mij dan om ondanks beloftes aan mezelf dat ik stop met deze onzin toch steeds weer de uitdaging van een uitputtingsslag op te zoeken. Ik denk aan het vocht in mijn voeten na zoveel uren lopen, de gezwollen tenen waardoor de sportschoenen knellen en de blaren aan de tenen en de voetzool. Dat kan toch ook geen echte motivatie zijn. Doe ik het omdat ik het echt leuk vind of omdat collegalopers altijd vol bewondering reageren als je ze vertelt dat je enorme afstanden aflegt of zoveel uren zonder halt te houden probeert te rennen. Ik geef het onmiddellijk toe, een beetje ijdel ben ik wel en dat laatste zal dus zeker wel eens meespelen. Maar toch, ik weet dat is niet wat mij drijft. Ik ben verslaafd aan lopen en ik loop liever meer dan minder en wat is er leuker dan met anderen al pratend (en soms ook niet, als het eens echt hard moet gaan) de kilometers onder de schoenen te laten verdwijnen. Maar ook, en vraag me niet of dat echt een gezonde insteek is, hardlopen doet soms pijn en die pijnbeleving roept prettige gevoelens op, want er gebeuren dan allerlei vreemde dingen in het menselijk lichaam, die je doen beseffen dat je eigenlijk veel meer kunt hebben dan je denkt. Opnieuw moet ik lachen, want mijn hardloopmotto was vroeger altijd ‘luister naar je lichaam’, terwijl ik nu juist denk ‘luister niet te snel naar je lichaam, want dat wil eigenlijk altijd dat je stopt met wat je aan het doen bent’ en dat wordt wat lastig als je nog een aantal uren af te leggen hebt.

Nee, ik kan er niet zonder, ik geniet van lopen. Jarenlang liep ik vooral in bosrijke omgevingen en zocht ik het gebied tussen Deventer en Olst op of de omgeving van Epse en Gorssel. Tegenwoordig geniet ik meer als ik kilometers ver om me heen kan kijken en de kleinheid van de mens in de enorme ruimte van de natuur letterlijk en figuurlijk ervaar. En dus ben ik regelmatig te vinden in het open gebied in de driehoek Olst – Wijhe – Raalte. Dan reis ik met de trein naar Wijhe of Zwolle en geniet van de looptraining terug naar Deventer. Of ik stap in Zutphen of Dieren uit de trein en probeer de leukste trajecten terug naar Deventer te vinden en neemt u van mij aan dat er prachtige routes zijn. Maar ik merk ook dat ik ouder begin te worden en dat, of ik dat nu wil of niet, ik wat van de souplesse van het lopen begin te verliezen, dat ik wat langzamer word, dat kwetsuurtjes minder snel herstellen en dat ik mijn lichaam toch wat harder aanpak dan misschien verstandig is.

Dom, dom, dom, want de onstuimige inschrijving voor de 6 uur van Apeldoorn dwingt me ook nu weer tot een korte inhaalslag als het om langere trainingen gaat. Ik heb nog drie weken om lichaam en geest te wennen aan lopen boven de twee uur. Wat is er dan nog mooier om een oude traditie in ere te herstellen: ’s nachts trainen. En dus besluit ik op een avond om de loopschoenen om vijf voor twaalf (dat is echt toevallig) aan te trekken en me op weg te begeven voor een training ‘zo lang als het lekker voelt om te lopen’. Via de Raalterweg begeef ik me richting Wesepe, waar ik het kleine rondje achter Wesepe langs afleg om dan de Raalterweg over te steken richting Middel, vandaar in het volslagen donker, ik kan niet eens mijn eigen hand zien, over de Rozenvoorderdijk richting de Eikelhof, dan de Molenweg door richting Diepenveen om uiteindelijk via de Ceintuurbaan richting huis te lopen. Tweeeneenhalf uur lang in het donker bij een heerlijke temperatuur geniet ik van het lopen. Het gaat vanzelf, mijn hoofd leegt zich en ik raak vervult van prachtige gedachten. Aan Petra, die het altijd maar weer goed vindt, dat ik die absurde hobby blijf beoefenen en aan onze zoon Noah, dat prachtige kleine wonder van een mannetje. Ik denk na over hoe goed ik/wij het hebben en hoe gezegend ik/wij zijn dat we dit allemaal mogen beleven. Misschien denkt u dat ik doordraaf, maar op geen enkel moment ben ik me sterker bewust van deze gevoelens dan tijdens die lange tochten en ik probeer toch de vraag te beantwoorden wat mij motiveert.

Het is half drie ’s nachts. Een politiewagen komt op de Brinkgreverweg naast me rijden, het raampje gaat omlaag. De agente wil me wat vragen, maar ze herkent me ineens en zegt: ‘He Ed, dat is lang geleden. Toch weer goed aan het trainen?” Ik glimlach, want dat moet nog blijken.

Op 22 mei neem ik deel aan de 6 uur van Apeldoorn. Met een afstand van 65,32018 kilometer word ik 7e overall. Ik ben meer dan tevreden. Zo tevreden dat ik me meteen maar inschrijf voor de 6 uur van Den Haag op zaterdag 19 juni 2004. Ik kan het toch niet laten.

Ed van Beek

<<TERUG